Oneindig leven

Wat ons opviel tijdens de DDW 2014 is dat er op verschillende manieren geprobeerd is om “door te leven na de dood”. We zagen creaties met as, kastjes met zielen en een oneindige adem. Hiermee laten designers zien dat de dood niet het einde betekend. We zien dat er behoefte is om datgene wat vergaat, ‘in leven te houden’ door het tastbaar te maken.

We willen overledenen herdenken en herinneren op een nieuwe manier. Emoties een nieuwe blijvende vorm geven op een persoonlijke manier, past goed bij de huidige tijdsgeest. We zien dat grenzen vervagen en elementen op nieuwe manieren gecombineerd worden. Het onmogelijke wordt mogelijk. Waarom zouden we leven en dood nog van elkaar scheiden? Taboes worden aan de kant worden gezet. De dood wordt niet meer gezien als een abrupt eind maar we vormen het om tot oneindig leven.

Seen at Fontys Factory Warehouse – Data Repair
Oma is dood, een groot gemis, maar ook een verlaten huis vol met spullen. Spullen die al jaren stonden op dezelfde plek, onmisbaar op die plek en dat huis. Getekend door de jaren heen, zoals een kapotte klok en een gesneuveld beeld.

Wanneer een geliefde overlijd worden kapotte spullen vaak meteen weg gegooid. Vaak zonder het besef dat juist deze kapotte spullen van emotionele waarde waren voor de overleden persoon. Want waarom zou iemand anders kapotte spullen bewaren?

Fontys Factory Warehouse bedacht een manier om deze spullen met emotionele waarde nieuw leven in te blazen. Door middel van 3D-printing zagen zij een manier om kapotte spullen van overleden mensen weer op te knappen. We zien hier dat technologie wordt ingezet om de emotie “levend” te houden. Op deze manier blijft de emotie toch doorleven na de dood.

datarepair2Source

Seen at Sectie C – 21 grams
Een moment met je overleden geliefde doorbrengen. Met zijn geur, muziek en de ring die symbool stond voor jullie liefde. Herleven van de liefde en intimiteit en in verbinding staan met zijn ziel. Onmogelijk? Niet volgens de 21 grams memory box.

De 21 gram box ontworpen door Mark Sturkenboom biedt de mogelijkheid nog een intiem moment door te brengen met een overleden geliefde. In deze box kan parfum behouden en verspreid worden. Er kan een iPod aangesloten worden om muziek af te spelen, door boxjes die er uitzien als vergeet-me-nietjes. Verder kan de trouwring bevestigd worden aan het doosje voor ultieme personalisering. Maar het meest bijzonder van deze box is de urn die precies 21 gram weegt.

Een ziel is ontastbaar en blijft volgens velen bestaan na de dood. Een ziel-experiment van Duncan MacDougall wees uit dat het lichaam na de dood 21 gram verliest. Omdat deze memory-box de “ziel” van een overleden persoon bezit, blijft de liefde tussen deze twee personen door leven na de dood.

Schermafbeelding 2014-10-26 om 15.47.51Source

Seen at Sectie C – levende bedjes
Een doodgeboren tweeling, de lichaampje zijn er, maar het leven niet. Doodgeboren en nooit ontmoet, maar toch emotioneel verbonden. De kunstenaar Hans Richters heeft hier een kunstwerk aan gewijd. Het kunstwerk gaat namelijk over een doodgeboren tweeling.

Richters heeft een aparte setting gecreëerd die door het witte gordijn, het idee van een wiegje moet symboliseren. In deze afgesloten ruimte staan twee kleine bedjes, waarop de ademhaling van de twee kindjes is te zien door een bewegend bolvormig vlak. Hierbij is ook de ademhaling te horen, waardoor toch het gevoel van leven wordt opgewekt. Want als we leven doen we er toe en als we dood zijn, houdt dit dan op?

De behoefte om iemand levend te houden komt hier duidelijk naar voren en dan vooral om het tastbaar te maken. Op een bijzondere manier wordt de doodgeboren tweeling als levend herdacht.

Schermafbeelding 2014-10-26 om 17.15.49

Hans Richters

Seen at Sectie C & Klokgebouw – Memento, Never ending
“The question of what happens after death certainly stays un answered. However the question of what happens to the dead body after death will always remain”.

Steeds vaker kiezen mensen ervoor om na hun dood gecremeerd te worden. Na de crematie wordt de as uitgestrooid of in een urn bewaard. Een urn is vaak onpersoonlijk en niet erg prettig om aan te raken. Door de as een “nieuwe” vorm te geven, ontstaan er meer mogelijkheden om de as dichterbij geliefden te brengen.

Memento doet dit door de as in een speelse vorm te verwerken. Een vorm die fijn is om aan te raken en om naar te kijken. De abstracte vorm laat volgens de ontwerper ruimte over voor eigen interpretatie en verbeelding.

Never Ending verwerkt as op weer een andere manier. Na de crematie vereeuwigen zij de as in een persoonlijk porseleinen sieraad of object. Naast porselein en het crematie-as is gebruik gemaakt van pitten en zaden als metafoor voor de levenscyclus.

We zien dat we de behoefte hebben om in contact te blijven staan met overleden personen. We willen het niet wegstoppen, maar juist de mogelijkheid hebben om het lichaam op een bepaalde manier levend te houden.

never ending Source 

Door: Marijke Bleijswijk en Marica Balk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s